İSMET BALKAN KÖŞE YAZISI ; “İSMİNİ YAZABİLSİN YETER”

İSMET BALKAN KÖŞE YAZISI ; “İSMİNİ YAZABİLSİN YETER”

“Adını Yazsın Yeter” Zihniyetinin Bedeli

​Toplumda şikayet ettiğimiz pek çok sorunun köküne indiğimizde karşımıza tek bir temel kırılma çıkar: okumamak ve eğitimi “adını yazsın yeter” darlığına hapsetmek.

Bir zamanlar tarlada, ağanın yanında ya da resmi bir evrakta adını yazabilecek kadar okuryazarlığı yeterli gören bu anlayış, bugün biçim değiştirse de zihniyet olarak yaşamayı sürdürüyor.

Üstelik bu sığ bakış açısı sadece okul sıralarını değil; yönetimden insan ilişkilerine, fakirlikten mutsuzluğa kadar hayatın her alanını etkiliyor.

​İyi bir yönetim, hesap soran, veriye bakan ve alternatif üretebilen yurttaşlarla kurulur.

Eğitim “adını yazsın, form doldursun, itaat etsin yeter” seviyesinde kaldığında, toplumun büyük kesimi karmaşık sorunların nedenlerini analiz etmek yerine kolaycı sloganlara ve hamasete açık hale gelir.

Liyakat yerine sadakatin, ortak akıl yerine tek bir kişinin sözünün öne çıkması; toplumun eleştirel okuma ve sorgulama alışkanlığını yeterince geliştirmemesinin doğrudan sonucudur.

​Yoksulluk yalnızca cebimizdeki paranın azlığı değildir; aynı zamanda katma değer üretecek beceri ve bilgiden yoksun kalmaktır.

“Çok okuyan, bilen baş kaldırır”  Bilime, teknolojiye ve nitelikli üretime dayanmayan bir eğitim anlayışı, bireyi de ülkeyi de kalıcı bir ekonomik sıkışmışlığın içinde tutar.

​Bozuk İnsan İlişkilerinin Sebebi; Empati ve Muhakeme Eksikliğidir.

​Okumak yalnızca bilgi ezberlemek değildir; başka hayatlara dokunmak, farklı bakış açılarını anlamak ve kendi duygularını tanımaktır. Yüzeysel ya da yarım kalan eğitim, günlük hayatta sabırsızlık, tahammülsüzlük ve kutuplaşma olarak kendini gösterir.

Trafikte, komşulukta, iş yerinde ya da aile içinde kurulan sağlıksız ilişkilerin arkasında çoğu zaman dinlemeyi, anlamayı ve uzlaşmayı öğrenememiş bir iletişim kültürü vardır.

​İnsan; neyi neden yaptığını anladığında, ürettiğinde ve kendi kararlarının arkasında durabildiğinde mutlu olur. “Adını yazsın yeter” ya da günümüzdeki karşılığıyla “sadece sınavı geçsin, kağıt üzerinde bir diploması olsun yeter” anlayışı, gençleri ve yetişkinleri gerçek dünyadan koparır.

​Özetle; “adını yazsın yeter” anlayışı, insanı düşünen ve üreten bir özne olmaktan çıkarıp edilgen bir parçaya dönüştürür. Yönetimi düzeltmek, fakirliği azaltmak, insan ilişkilerini iyileştirmek ve toplumsal mutsuzluğu kırmak istiyorsak, çıkış yolu nettir: Gerçekten okumak, derinleşmek ve eğitimi asgari bir şekil şartı olmaktan çıkarıp hayatı dönüştüren asıl güce dönüştürmek.

Günümüz Türkiye’sinde yaşadığımız ekonomik sıkıntılar, bozulan ilişkiler ve yönetimsel aksaklıklar; yanlış eğitim politikalarıyla birleşen “adını yazsın yeter” anlayışının sonucudur.

​Eleştirel düşünmek ve üretmek yerine şekil şartlarına sıkışan bir eğitim, kendi geleceğini sorgulamak yerine “üç kuruşluk” menfaat uğruna siyasetçilerin peşinden körü körüne giden kitleler yaratır. Kısacası bugün geldiğimiz yer; eğitimi daraltmanın ve çıkar ilişkilerine teslim olmanın ortak faturasıdır.

ismetbalkan.com